Egoizm kendini çok yüksekte görme, özellikle kendinden söz etme, övünme ve başklarını hiçe sayarak kendini kollamadır. Thomas Hobbes’un temsil ettiği bu görüşe göre insanın eylemlerini belirleyen “ben sevgisidir” ve ahlaklılık da kendini koruma içgüdüsünün bir biçimidir. Ahlak felsefesini teolojinin (dinin) etkisinden kurtararak özerkleştiren Hobbes’a göre, ahlaki kurallar nesnel olarak doğrulanan ilkeler kategorisinde olmayıp duygu ve arzuların öznel ifadeleri olarak görülmelidirler.İnsan eyleminin biricik ve temel amacı hayatın korunması ve sürdürülmesidir. Yani egoizm yaşamda tek olmak, en iyi olmak istemektir.